GGK

De meeste foto-minnende mensen weten dat de Volkskrant op fotografisch gebied behoorlijk aan de weg timmert, vooral met z’n Volkskrant Magazine op zaterdag. Een van de leuke items hierin is de foto’s die worden ingezonden door de lezers zelf. Iedere week een opdracht, iedere week foto’s. Best lastig want zaterdag de opdracht maandag voor 10.00u insturen. Dat was me nog geen enkele keer gelukt.

Vorige week was echter de opdracht “fotografeer jezelf op je hoogste hakken”. Nou, daar had ik nog iets voor liggen. Niet tegen de vereiste egale achtergrond maar ja, wie niet waagt wie niet wint.

Vandaag was het dan zover, ik kocht de krant en sloeg vol verwachting de pagina open. Slechts 2 foto’s van dame sop hakken, enne niet die van mij. Hoewel ik plaatsing niet had verwacht toch een kleine teleurstelling. Echter, het werd een beetje goedgemaakt door de tekst naast de foto, die zegt nl.

“…en profil tegen een egale achtergrond. Dat bleek nog best lastig want we zien hakken voor een buitenmuur…”

En laat ik nou de onderstaande foto hebben ingestuurd! Toch een klein beetje genoemd. Ach, je moet ergens beginnen.

Zo, iedereen heeft z’n mond vol van de verloedering in de maatschappij, zeker nu zo rond te verkiezingen. Ook de gewone man in z’n lease auto. Maar vanmorgen in het verkeer vroeg ik me af waar het heen moet met de maatschappij, wanneer de gewone man in de lease auto zich al niet kan houden aan de meest simpele verkeersregels en een beetje hoffelijkheid (en verkeersinzicht) kan tonen, dan word ik daar echt heel triest van. Het zijn niet alleen bepaalde groepen, het zijn ook de mensen die het hardste schreeuwen, want te hard rijden, ach dat is toch niet zo erg, boetes zijn voor anderen. Maar het is het begin van de verloedering, daar begint het, daar ligt het zaad van de verloedering.

Verbeter de wereld begin bij jezelf…

Maar dat gaat niet meer op, het is geworden

Verbeter de wereld begin bij de ander…

Waar moet het heen???

vroeg ze. Maar wat heeft dat te maken met mijn functioneren als jurist?

Het is kwart voor 7 en het is nog een beetje licht!

Ik zag gister de eerste sneeuwklokjes!

De zon volet al heerlijk warm,

en de vogels kondigen de lente aan in hun lied!

Zondag, een bezoek aan de Zoo Antwerpen. Het weer was niet vrolijk, maar de ongeving eigenlijk ook niet. Dierentuinen doen goede dingen om bepaalde bedreigde dieren te behouden voor uitsterven. Toch bekruipt mij  bij het zien van vooral de grote roofdieren en de grote vegetariers, de giraffen en de olifanten, toch een beetje een triest gevoel.

Het aquarium vindt ik altijd leuk, de kleine vogeltjes hebben het volgens mij ook best naar hun zin, veel reptielen ook wel. Misschien omdat deze dieren een minder hoge aaifactor hebben, hoewel de Siberische tijger ook niet echt knuffelbaar is, heb ik bij deze toch niet het gevoel dat ze erg ongelukkig zijn in hun kunstmatige omgeving. Echter, bij het zien van die Siberische tijger of de koning van de savanne (de leeuw) of de eerder genoemde giraffe en olifanten, kan ik niet anders dan terugdenken aan hun soortgenoten die ik vorig jaar in (relatieve) vrijheid in Zuid-Africa heb gezien en wordt ik erg verdrietig.

Tuttuttuttuuu, wat heb ik het druk, weet niet waar ik moet beginnen.

Moet ik eerst dat e-mailtje van gister of die van vandaag afwikkelen?

Voor een jarige.

http://www.youtube.com/watch?v=O9mww_drXf0

Morgen een spannende dag, Assessment-dag. Sinds september van vorig jaar ben ik met de vakopleiding fotografie bezig. Ik wilde graag wat meer doen met fotos (ben niet het type om mn eigen fotos aan de muur van de gang te hangen) en heb na lange overweging besloten niet bij de plaatselijke fotoclub een cursus te gaan doen maar het direct serieus aan te pakken. En serieus is het. Waar ik met al mijn opleidingen altijd heb gedacht “als ik maar hard genoeg studeer, haal ik het wel”, heb ik dat hier helemaal niet. Het is iedere keer weer reuze spannend om je foto’s te moeten laten zien. Deze opleiding doet beroep op hele andere competenties.

En morgen, de afsluiting van een blok. Twee opdrachten inleveren voor beoordeling en een (vernieuwde) portfolio indienen. We moesten 2 reportages maken, een mode-reportage en een reportage van iets wat je raakt of bezighoudt of gewoon leuk vindt, maar met een adertje onder het gras, het moet wel in een bestaand magazine passen. Dus onderzoek naar de verschillende magazines hoorde erbij. En dan fotograferen in de stijl van dat betreffende magazine. En dan de “icing on the cake”, een cover maken. Dus niet alleen de cover-foto maken maar van de foto een daadwerkelijke cover maken voor het blad dat je hebt uitgezocht. Veel photoshoppen dus, maar gelukt.  Mijn nichtje kannu zeggen dat ze op de cover van een magazine heeft gestaan.

Voor de zekerheid maar 3 reportages gemaakt wordt de ene afgekeurd dat kan de ander misschien toch de assessment. Duim maar voor me morgen!

15/02 UPDATE: Helaas een geslaagd en een gefaald, maar wel terecht en ik kom er wel.

IJswater, dat was het wat door mijn aderen stroomde, een paar uur eerder was ik nog lekker buiten maar nu, kou stroomde door mijn aderen. Drie dekbedden, een kruik, sokken aan, het werkte allemaal niet, ik lag te schudden van de kou. Maar toen moest ik toch mijn bed uit. Met verwondering keek ik naar wat ik de afgelopen drie dagen gegeten had, dat lag nu in de toiletpot, ik moest even denken aan een scene uit “The Exorsist”. Terug in bed begon ik wat warmer te worden maar de slaap kwam pas in de ochtend. Gelukkig maar…